Een nieuwe FLOW zomerschrijverij 2021 cadeau

Ik heb weer een nieuw zomerschrijverijtje voor je gemaakt passend bij het nieuwe FLOW vakantie boek.

Je kunt hem HIER vinden en GRATIS downloaden.

Veel plezier ermee en een heel fijne zomervakantie!

Ik zie je graag eens in de Studio of via ZOOM.

Voor mijn activiteiten kijk maar eens op www.saskiadebruin.nl 

Tot Gauw! SAS

Reflectie vragen voor aan het einde van het jaar...

Reflectievragen.

Voor mijmeren, oprechte gesprekken, deelrondes of om over te schrijven aan het einde van het jaar. 

Hoe kijk je in het algemeen terug op het afgelopen jaar? Kun je een beeld of een metafoor bedenken die past bij dit jaar? Dit jaar was als een……

Welke emoties heb je het meest gevoeld?

Is er dit jaar iets gebeurd dat je nooit meer zal vergeten? Wat? Schrijf er eventueel 10 regels over.

Is er iets waar je trots op bent van het afgelopen jaar?

Wat was het aller mooiste, leukste, liefste, grappigste?

Wat was de grootste uitdaging voor jou dit jaar?

Zijn er grote veranderingen geweest in je leefomstandigheden? Wonen, werk, familie…

Wat was je lievelingsplek dit jaar?

Wat is het liefste dat iemand dit jaar voor je heeft gedaan?

Waar ging je onder gebukt?

Wat gaf je steun in de rug?

Als je iets kon veranderen aan het afgelopen jaar, wat zou dat dan zijn?

Wie waren je nabij? Wie waren vooral belangrijk in je leven?

Drie belangrijke lessen van dit jaar?

Is er iets waar je je voor schaamt? Of waar je spijt van hebt?

Wie of wat was een belangrijke leraar in dit jaar?

Belangrijke boeken, films, muziek, theater, kunst, inspiratie?

Welke plek had schrijven, art-en, dansen, zingen, mediteren, persoonlijke ontwikkeling in je leven dit jaar?

Kun je een lijstje maken van mooie momenten, gebeurtenissen? Kies één uit je lijstje en schrijf daar wat langer over.

Kies 6 bijvoeglijke naamwoorden die passen bij dit jaar. (Wat is een bijvoeglijk naamwoord? Een bijvoeglijk naamwoord zegt iets over een zelfstandig naamwoord. Het geeft een eigenschap, kenmerk of toestand aan van een zelfstandig naamwoord. De RODE auto. Een PRACHTIG jaar, enzovoort.)

Wie of wat had dit jaar het meeste impact op je leven?

Wetende wat je nu weet, kun je een korte brief schrijven aan jezelf aan het begin van afgelopen jaar. Wat had die JIJ graag willen lezen in de brief?

Ten aanzien van de rest van je leven, welke aspecten van dit jaar zullen je bij blijven of bruikbaar blijven?

Een paar mooie herinneringen zijn….. Maak een lijstje. Kies er 1 of 2 en beschrijf die wat langer.

Hoe ben je gegroeid? Spiritueel, emotioneel, qua kennis en inzicht, qua kilo’s, qua vrienden….

Een belangrijke song van afgelopen jaar.

Belangrijke aankoop?

Wat heb je losgelaten?

Wat heb je omarmd?

Waar was je bang voor dit jaar?

Wat gaf je vertrouwen?

Hoe was je gezondheid dit jaar?

Hoe ging het met de liefde?

Waarover heb je gehuild dit jaar?

Wat doet nog pijn van dit jaar?

Waar heb je veel tijd aan besteed?

Hoe ging het met de zorg voor jezelf?

Voor wie heb je veel gezorgd dit jaar?

Waar ben je het meest dankbaar voor van afgelopen jaar?

Waar ben je trots op?

Wie of wat heb je het meeste gemist?

Wat hoop, wens, verlang je voor het komende jaar?

Waar was je stil van? 

Wat wilde je van de daken schreeuwen?

Moet Biodanza groeien en bekender worden?

Moet Biodanza groeien en bekender worden?

Vandaag vroeg iemand me voor een Biodanza docentenvereniging team over google analytics. Ook is er een proces gaande van marketing, folders maken, Biodanza als merk neerzetten, een nieuw imago scheppen. Ineens sloeg een soort twijfel bij mij toe die ik graag met je deel:

Biodanza is voor mij een soort mystiek, het is poëzie, een diepzinnige affectieve levenskunst.

·      Mystiek (van het Griekse μυστικός, mystikos, 'geheimzinnig') betreft het hartstochtelijk streven naar een persoonlijke vereniging van de ziel met God (bij Biodanza het leven, de liefde, het numineuze). De term mystiek verwijst ook naar de achterliggende leer over kennis en persoonlijke ervaringen van toestanden van bewustzijn voorbij de normale menselijke perceptie.

Het mystieke is het wonder van het leven, de vereniging met de essentie van het leven, met mezelf, de ander, het numineuze, het licht, het wonder. De poëzie zijn de woorden, de dans, de muziek, de ontroering als ik de ander werkelijk ontmoet, de schoonheid van dat alles. Ik streef hartstochtelijk naar mijn vereniging met het wonder van het leven. En in dat proces hoop ik anderen te inspireren, mee te nemen, te verlichten, te bemoedigen, toestemming te geven hun eigen pad te banen.

Ineens weet ik helemaal niet meer of reclame en marketing wel een goed idee zijn. We hebben alles vermarkt in het leven. Commercialiteit omringt ons, alsmaar moeten groeien, rendabel worden, aan de man brengen, je imago versterken, een merk worden. Dat zijn allemaal zo bewegingen van deze tijd. Bewegingen waarvan ik niet weet of ik daar wel in mee wil.

Niet iedereen moet het pad van de mysticus gaan. Biodanza is echt niet voor iedereen. Niet iedereen hoeft het te vinden en te doen. Als op een basis school 1 juf Biodanza doet, verandert de hele school. Als in een dorp 1 Biodanza beoefenaar is, verandert het hele dorp. Vergeet nooit hoe groot het effect van iets kleins en onzichtbaars kan zijn.

Ik moet ineens denken aan de hospice. Zo’n prachtige liefdevolle bijzondere plek om ziek te zijn en te sterven. Vrijwilligers dragen dat. Een hospice zou misschien helemaal niet beter worden door reclame en marketing en een sterk merk willen zijn. Juist het wonder van alle vrijwilligers, dat alleen mensen daar helpen die zich geroepen voelen. Dat maakt het zo bijzonder.

Moeten we wel zo groeien? Moet Biodanza wel in de markt gezet worden? Is dat niet precies waar de meest kostbare dingen kapot aan gaan? Is dat niet erg yang? Is yin niet waardevol dan? Moet Biodanza wel roepen en lokken en aantrekken en mensen oproepen? Of mag het ook fluisteren, stilletjes tussen het ritselende en wuivende zingende riet? Mag het verborgen zijn, vindbaar voor mensen met een zoekend hart. Mag het een beetje raar blijven, een beetje “anders”, een beetje eng voor veel mensen?

Mag Biodanza ook de sjamaan, de medicijnvrouw blijven van het dorp. Een beetje wonend aan de rand,  wat afgelegen, wat verscholen, bezocht door degene die voelen dat ze het nodig hebben, of degene die doorverwezen zijn?

Mag Biodanza in zijn eigen zachte tempo groeien? Mogen groepen ook klein zijn en daardoor bijzonder persoonlijk. Mag een docent vertrouwen op de natuurlijke loop der dingen. Moeten we net als de hele economie willen groeien en groeien?

Mindfulness is het gelukt. En yoga ook. Maar is dat de kwaliteit ten goede gekomen? Niet altijd. Vaak niet. Soms wel. Ik geloof in zachte stille groei. Zachte krachten en het wonder van het verborgene. Ik geloof in klein blijven, langzaam ontwikkelen, groei niet dwingen. Mensen niet overhalen, maar met open armen klaar staan als ze komen.

Ik moet denken aan dit oude prachtige gedicht over de zachte krachten…

Henriëtte Roland Holst - (1869-1952)

De zachte krachten zullen zeker winnen

in ’t eind -- dit hoor ik als een innig fluistren

in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren

alle warmte zou verstarren van binnen.

De machten die de liefde nog omkluistren

zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,

dan kan de groote zaligheid beginnen

die w’als onze harten aandachtig luistren

in alle teederheden ruischen hooren

als in kleine schelpen de groote zee.

Liefde is de zin van ’t leven der planeten

en mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen

’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:

naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.

Van mij mag je klein en verborgen blijven Biodanza. Van mij mag je je zacht ontwikkelen. Ik zorg voor inkomsten uit andere bronnen, zodat ik altijd kan navigeren vanuit mijn hart en niet vanuit commercie hoef te koersen. Van mij mag je raar blijven en heel zacht en een beetje moeilijk vindbaar. En geen merk zijn. En rommelige folders hebben. Ik vertrouw erop dat het leven zelf kiest wat wel groeit en wat niet en wanneer en in welk tempo.

Ik hou van ongecontroleerde ondergrondse rivieren, die kanten op stromen waar wij geen weet van hebben. Die akkers water brengen waarvan wij niet weten dat ze het nodig hebben. Ik hou van niet begrijpen, niet weten, niet sturen, zoeken, luisteren, schuifelen, zachtjes zoeken. Ik weet het ook allemaal niet, dit zijn maar mijmeringen. 

Het leven weet alles veel beter dan wij… dan mij in elk geval.

Saskia de Bruin

Denken en voelen

Er heerst een virus. Alle informatie erover hebben we nog niet. Hoe het zich gedraagt, waardoor het zich verspreidt en hoe het zich laat remmen, weten we nog niet precies. En ook al weten we nog niet alles, we volgen toch de weg van het hoofd en van het denken. Filosoof René Descartes (1595-1650) zei het ooit: “Ik denk dus ik ben”. En daar koersen we al heel lang op. En nu in deze virussituatie, wordt pijnlijk duidelijk hoe gebrekkig de weg van het hoofd is. Ten eerste weten we nog lang niet alles, dus beslissen we vanuit gebrekkig inzicht. Ten tweede zijn wij als mensen veel meer dan hoofd en denken alleen. We kiezen voor maximale controle zegt het hoofd, maar wat brengt zo’n weg teweeg? En hoe beïnvloed onze angst (ons gevoel) het denken in deze tijd?

Een heel simpel voorbeeld van dit koersen op het hoofd is het afsluiten van alle openbare toiletten sluiten. We zijn niet alleen ons denken, we zijn ook een lichaam, met functies van voedsel inname en afval uitscheiding. Als we moeten, dan moeten we. We kunnen onze biologie niet uitzetten door een besluit van ons hoofd.

We zijn een samenspel van hoofd, denken, lichaam, gevoel. We zijn veel groter en dieper dan alleen maar ons denken. Maar in deze crisis houden we geen rekening met ons gevoel en onze biologie. Onze biologie kunnen we ondersteunen, door gezond te leven en voldoende voedingstoffen, vitaminen, mineralen in te nemen. Onze biologie kunnen we ondersteunen door voldoende te bewegen en stress af te wisselen met ontspanning. Onze weerstand is beïnvloedbaar als we rekening houden met onze biologie. Maar daar hoor je niets over op het pad van het hoofd.

We zijn gevoel, we zijn sociaal, we hebben instincten en we hebben contact nodig. Maar daar is geen plek voor op het pad van het hoofd. Filosoof Martin Buber (1878-1965) zei “alle werkelijke leven is ontmoeting”. En dat werkelijke leven hebben we dicht gegooid, net als de openbare toiletten. We doen net of het meest belangrijke gewoon door een besluit uitgeschakeld kan worden.

Dus we houden elkaars handen niet meer vast. We dansen niet meer samen. We kussen elkaar niet. We leggen bij verdriet en afscheid geen hand op elkaars schouder. We houden afstand. En we worden bang voor elkaar en voor het leven en voor onszelf. Wat dit doet met onze gezondheid als mens en als samenleving, nemen we niet mee in de besluiten van het hoofd.

De denkers zeggen, wat je denkt bepaalt wat je voelt. Als je anders denkt, zul je je anders voelen. Maar het is precies andersom, wat je voelt bepaalt wat je denkt. Je gevoelens (juist ook je onbewuste gevoelens) kleuren je denken in. Je denkt dan dat je rationeel handelt, terwijl je koerst vanuit je angst.

Wat we niet bespreken in deze virustijd is onze angst voor ziek worden en onze angst voor de dood. Onze angst om mensen van wie we houden te verliezen. Onze angst om los te laten. Wat we niet bespreken is de pijn die we ervaren door het gebrek aan nabijheid en contact. Wat we niet kunnen accepteren is dat sommige mensen gewoon vatbaarder zijn voor het virus zonder dat ze er iets aan kunnen doen en hoe machteloos dat voelt. Dat anderen kwetsbaarder zijn omdat ze al jarenlang hun gezondheid ernstig verwaarloosd hebben en geen rekening hielden met de behoeften van hun biologie. Dat weer anderen een harde dreun krijgen omdat ze oud zijn en daardoor breekbaar. Dat sommigen zo oud en kwetsbaar zijn dat een virus de laatste zet geeft, welk virus dan ook. We erkennen niet hoe bang we zijn, en hoe irrationeel we kunnen worden als we ons niet bewust zijn van die angst. We praten niet over de kostbaarheid van menselijk contact, dat nabijheid en aanraking een levensbehoefte is net als water en voedsel en lucht.

We geven het gevoel steeds maar weer dezelfde rol in ons levensverhaal, de rol van de Assepoester. In werkelijkheid is het gevoel de prinses, maar we behandelen haar als het sloofje. Ze moet wel alles doen, maar krijgt geen erkenning, en naar haar behoeften wordt niet gevraagd. Ze is het Koninklijke en het meest hoogstaande, maar ze zit gevangen in een positie van minderwaardigheid.

Misschien is dit wel de tijd voor de erkenning van het belang van ons gevoel. Misschien moet het zo vastlopen dat we Descartes “ik denk dus ik besta”, nu eindelijk omruilen voor Buber’s “alle werkelijke leven is ontmoeting”.

Misschien moeten we onze biologie, onze lichamelijkheid en ons gevoel meenemen in het bepalen van onze koers. En niet alleen in deze crisis, maar altijd en overal.

Want er is iets groters en diepers in het spel dan je aan de oppervlakte van het denken kunt aflezen. Laten we onze hoofden weer verbinden met ons lichaam. Ons gevoel met ons denken. Onze intuïtie met onze ratio. Onze instincten met onze wilskracht. Laten we weer één geheel worden. In onszelf en met elkaar. Dit virus confronteert ons met waar “de verbinding” verbroken is. Laten we de verbinding herstellen.

Assepoester, wil je met me trouwen?

Saskia de Bruin

Go-Fit (en voel je weer) 19 - maatregelen

Belangrijke maatregelen voor onze gezondheid

GO-FIT (en voel je weer) 19

Emeritus hoogleraar experimentele immunologie Pierre Capel raadt ons aan:

• Verlaag je stress door: Bewegen, Yoga, Meditatie en Gezonde gevarieerde voeding

Klinisch ethicus Erwin Kompanje raadt ons aan:

• Zorg voor voldoende nabijheid en contact, tederheid, aanraking

Bio-Farmaceutische Wetenschapper Willen Engel raadt ons aan:

• Voor je weerstand slik wat extra voedingssupplementen: Vitamine C, Vitamine D en Zink. Kom voldoende buiten. En DANS.

De Levenskunst studio raadt je aan:

• Groet mensen die je tegen komt en maak oogcontact.
• Geef elkaar ruimte, letterlijk en figuurlijk.
• Knipoog en flirt, met een hart vol vlinders ziet alles er beter uit, jij ook.
• Huppel af en toe een stukje.
• Vermijd plekken waar je mondkapjes moet dragen want ademhaling is van levensbelang.
• Koop lokaal, wat je lokaal kunt kopen.
• Eet dingen die je grootouders zouden herkennen als eten. Dus niks kant- en-klaar en zakjes en pakjes. Gewoon natuurlijk gegroeid voedsel.
• Heb vertrouwen in het wonder der natuur dat jij bent: de mensheid bestaat al honderdduizenden jaren.
• Heb zoveel mogelijk lief: je naasten, de natuur, het leven, jezelf, GOD, de liefde, alles wat je dierbaar is.
• Doe wat mogelijk is en maak het plezierig als dat kan.
• Wees dankbaar voor al het goede: dankbaarheid verhoogt je geluk en geluk verbetert je gezondheid.
• Zorg voor voldoende lachen. Lach desnoods om niks. Kinderen kunnen je daarbij helpen.
• Zoek de natuur op. De natuur is een moeder waar je altijd welkom bent.
• Loop door je buurt alsof je toerist bent, en er gaat een wereld voor je open.
• Lees boeken, luister naar muziek, zing, teken, schrijf, zoek naar expressie. Wees creatief. 
• Luister naar elkaar met een open blik en met al je aandacht: iedereen wil graag gezien en gehoord worden.
• In geval van nood herhaal af en toe deze zin:

ALLES IS ALTIJD AAN HET GOED KOMEN

AAN HET EINDE KOMT ALLES GOED

ALS HET NOG NIET GOED IS

DAN IS HET NOG NIET HET EINDE

 

www.saskiadebruin.nl 

Angst doet pijn

Vroeger ben ik enorm gepest. De hele klas deed net of ik besmettelijk was. Niemand mocht dichtbij me komen, niemand mocht me aanraken, alles wat ik aangeraakt had, was besmettelijk. Dat was de pest afspraak in de klas. Ik was 10, 11, 12.

Mijn ouders waren gescheiden en we verhuisde vanuit Den Haag naar Wognum in Noord-Holland. De scheiding zette mijn leven op zijn kop. De ouders leiden het leven een andere richting in, de kinderen lijden daardoor. De wereld verandert buiten je wil om en je hebt je maar aan te passen. Jouw behoeften en angsten zijn even niet in beeld. Als je je braaf aanpast denkt iedereen dat het goed met je gaat.

Deze week kwam ik bij de apotheek om een medicijn op te halen. Ik moest me desinfecteren, mocht nog net naar binnen, anderhalve meter afstand terwijl er een plexiglas wand hangt. De assistente pakt mijn recept niet meer aan, ze deinst anderhalve meter naar achter als ik te dicht bij de perspex wand kom. Buiten staan bejaarden die slecht ter been zijn, zonder stoeltje te wachten tot ze aan de beurt zijn. Gaan we dat in de winter ook zo doen? En in de regen?

Ik voel me weer net als vroeger, overgeleverd aan ouders (de regering) die maar bepalen, zonder te beseffen dat nabijheid, gehoord en gezien worden van levensbelang zijn. De angst die dit teweeg brengt moet je maar in quarantaine uitzitten. Zelfs klinisch ethici snappen dit beleid niet meer.

Mijn oude wonden zijn weer rauw en beurs. Het virus lijkt de boosdoener. De wereld staat op zijn kop, naar “ons aller meningen en behoeften” wordt niet gevraagd. We leven in het “nieuwe abnormaal”. En een wet wil dat normaal gaan maken. De oude schrik slaat me weer om het hart.

Ik ben een wandelende besmettingsbron. Niemand mag me aanraken. Knuffelen is strafbaar. Nabijheid is gevaarlijk en verboden. Als ik niet meedoe ben ik onverantwoordelijk. De regering bepaalt en ik heb maar te volgen. Mijn bedrijf krimpt ineen, want mijn werk gaat over contact en nabijheid en dat mag pas weer als er een vaccin is. Een vaccin dat ik misschien helemaal niet wil.

Niet het virus is de boosdoener. Onze angst is de boosdoener. Angst verzwakt onze afweer misschien wel meer, dan de maatregelen ons helpen. Angst vernauwt onze visie. Angst beperkt ons inzicht en ons gezonde verstand. Angst maakt ons bang voor elkaar. Angst doet ons denken in complotten. Angst maakt dat we elkaar pijn doen en elkaar tekort doen. Angst rijt oude angst wonden open, bewust of onbewust.

Angst is de boosdoener. En we hebben een liefdes vaccin nodig dat ons helpt te genezen van deze angst.

People will do anything, no matter how absurd, to avoid facing their own souls.

Carl Jung

Ik voel me zo verdrietig vandaag / I feel so sad today

Ik voel me zo verdrietig vandaag

Ik rouw om de onschuld van de aanraking

Die zo ver weg lijkt

Ik moet huilen van hekken rond verzorgingshuizen

En om de dood die we proberen buiten te sluiten

Ik voel me zo verdrietig vandaag

Ik wil niet vechten tegen een vijand

Ik wil bij de vrede op schoot

Ik wil geen mondkapjes

Ik wil vitaminen

En gezondheid aanmoedigen

Waar het maar kan

Ik voel me zo verdrietig vandaag

Ik wil geen regels

Ik wil verantwoordelijkheid

Ik wil geen angst

Ik wil vertrouwen

Ik wil geen controle van buitenaf

Ik wil leren vertrouwen op het wonder

Dat het leven is

Ik voel me zo verdrietig vandaag

Ik rouw niet om het oude

Dat er was

Maar ik smacht naar het nieuwe

Dat er nog niet is

Het groene, duurzame, liefdevolle

Eenvoudige, schone, echte, eerlijke

Tedere, nabije, wij-e, geruste

Strelende, kussende, dansende

Samenzijnde en kunstvolle leven.

Lieve moeder natuur

Mag ik even bij je op schoot

En fluister jij dan

Wijze raad in mijn oor?

Want ik voel me zo verdrietig vandaag.

SAS

I feel so sad today

I mourn the innocence of human touch

Which seems so far away

Fences around nursing homes makes me cry

Our attempts to exclude death

I feel so sad today

I don't want to fight an enemy

I want to be close to peace

I don't want face masks

I want vitamins

I want to encourage health

Wherever possible

I feel so sad today

I don't want rules

I want responsibility

I don't want fear

I want to trust

I don't want outside control

I want to learn to trust the miracle

That life is

I feel so sad today

I don't mourn the old

That was

But I yearn for the new

That is not here yet

The green, sustainable, loving

Simplicity, cleanness, genuineness, honesty

Tenderness, nearness, togetherness, restfulness

Caressing, kissing, dancing

Living together a life full of art

Dear mother nature

Can I sit for a while on your lap?

And will you whisper

Wise advice in my ear?

Because I feel so sad today.

SAS