Op één zondag had ik twee SchrijfSalons. Eén die ik gaf met mijn schrijf compagnon Karin (over mindful schrijven) en eentje aan een huiskamer tafel met tantes en nichtjes en dochters en zussen (over liefde, geborgenheid en herinneringen). Hier zijn wat schrijverijtjes....
Schrijven over een
gedicht: zomernacht
Wees langzaam door vogels gezongen. Mmmm. Mooie zin. Kan ik…
door vogels gezongen zijn? Dat vogels langzaam zingen tjiiiiiilp. En dat ik dan
tevoorschijn gezongen word? Ergens is het vast waar. Is alles langzaam door
vogels gezongen. De hele wereld, de ochtend, de liefde, de schemering, de lente
die aan komt waaien. Misschien is alles gewoon door vogels gezongen. Is GOD
geen oude strenge beoordelaar, maar zijn er enkel vreemde vogels,
paradijsvogels. En zingen die alles tevoorschijn. Houden we daarom van zingen.
Flierefluiten we graag. En dromen we van vliegen en vallen. En liggen we graag in warme nestjes. Tortelen
we als we verliefd zijn en broeden we creatieve plannen uit. Ik wel in elk
geval. Eigenlijk weet ik dat best heel zeker, voor iemand die het pas nu
ontdekt. Ik ben langzaam door vogels gezongen. En ook al denk ik dat ik weet
hoe het allemaal verder zal gaan, waarschijnlijk hebben die vreemde vogels nog
veel meer noten op hun zang dan ik me voor kan stellen. Alles zou best wel eens
een wonderlijke of verrukkelijke wending kunnen nemen. Ik ben benieuwd hoe mijn
vogeltjes gebekt zijn. Wat zal hun liefste liedje voor mij zijn of hun hoogste?
Ik hoop dat ze gauw in zingen uitbarsten, ik snak naar een liefdeslied.
Schrijven met 5
willekeurige woorden
Doeltreffendheid, kracht, vriendschap, inspiratie, geloof
Jeetje wat een stom woord heb ik; doeltreffendheid. Iets dat
zijn doel treft. Bij een kus kan ik er mee leven. Heel goed zelfs. En lekker.
Maar verder. Ik hou van doelloosheid, onbedoeld, goede bedoelingen,
doelen missen. Vooral in situaties van razernij. Geef mij maar de kracht van
vriendschap die inspireert tot geloof in elkaar. Maar dan zonder doel. Gewoon als
een opwelling van levendige liefde.
Schrijven over
verlangzamen (schoenen uit)
Verlangzaam en laat. Laat, laat. Oh dat vind ik een fijn
gevoel. Dingen laten, loslaten, vrijlaten, je inlaten, iemand uitlaten, met rust
laten, iets nalaten. Laten, laten. Als ik dat toch veel meer kon. Laten, laten,
laten rusten. Laten gaan, laten biggelen. Tranen die mij gevoel verlangzamen en
het de ruimte laten. Om op te wellen, uit te barsten, weg te ebben en in de
vergetelheid te raken. Zodat er ruimte komt voor gevoel dat daaronder lag. En
zich nooit eerder liet zien en liet troosten. Zodat ik mijn troost heel
langzaam eromheen kan laten liggen. Als een jong hondje. Warm, zacht, knuffelig
en met een uiteinde dat kwispelt. Gerustheid die zachte blafjes laat horen. En
dan zomaar om alles en om niets, is alles in slow motion tot gerustheid
gebracht.
ps. op sokken schrijf je anders.
Schrijven over iemand
waar je van houdt.
Ik hou van een hondje dat niet bestaat. Of misschien wel,
maar dan ken ik hem nog niet. Misschien leeft hij ergens in een ander huisje,
op een schoot of in een roedel. Ik hou van een hondje, maar ik heb er dus geen.
Want mijn lief (van wie ik nog meer hou) krijgt het er Spaans benauwd van. Maar
ik… fantaseer mijn eigen liefste hondje. Met een kwispelstaartje, gekke
krullen, met zijden flapoortjes en een gezellig voorzichtig blafje. Zo´n dotje
dat me achterna loopt en altijd blij is als hij me ziet. Maar ik heb hem dus
niet. Misschien is hij daarom wel zo lief. Want omdat hij niet bestaat kan hij
ook geen stoute dingen doen. Mijn lievelingsdiertje. Ik hou van een hondje dat
niet bestaat.
.jpg)
