Moet Biodanza groeien en bekender worden?
Vandaag vroeg iemand me voor een Biodanza docentenvereniging
team over google analytics. Ook is er een proces gaande van marketing, folders
maken, Biodanza als merk neerzetten, een nieuw imago scheppen. Ineens sloeg een
soort twijfel bij mij toe die ik graag met je deel:
Biodanza is voor mij een soort mystiek, het is poëzie, een diepzinnige
affectieve levenskunst.
· Mystiek
(van het Griekse μυστικός, mystikos, 'geheimzinnig') betreft het
hartstochtelijk streven naar een persoonlijke vereniging van de ziel met God
(bij Biodanza het leven, de liefde, het numineuze). De term mystiek
verwijst ook naar de achterliggende leer over kennis en persoonlijke ervaringen
van toestanden van bewustzijn voorbij de normale menselijke perceptie.
Het mystieke is het wonder van het leven, de vereniging met
de essentie van het leven, met mezelf, de ander, het numineuze, het licht, het
wonder. De poëzie zijn de woorden, de dans, de muziek, de ontroering als ik de
ander werkelijk ontmoet, de schoonheid van dat alles. Ik streef hartstochtelijk
naar mijn vereniging met het wonder van het leven. En in dat proces hoop ik
anderen te inspireren, mee te nemen, te verlichten, te bemoedigen, toestemming
te geven hun eigen pad te banen.
Ineens weet ik helemaal niet meer of reclame en marketing
wel een goed idee zijn. We hebben alles vermarkt in het leven. Commercialiteit
omringt ons, alsmaar moeten groeien, rendabel worden, aan de man brengen, je
imago versterken, een merk worden. Dat zijn allemaal zo bewegingen van deze tijd.
Bewegingen waarvan ik niet weet of ik daar wel in mee wil.
Niet iedereen moet het pad van de mysticus gaan. Biodanza is
echt niet voor iedereen. Niet iedereen hoeft het te vinden en te doen. Als op
een basis school 1 juf Biodanza doet, verandert de hele school. Als in een dorp
1 Biodanza beoefenaar is, verandert het hele dorp. Vergeet nooit hoe groot het
effect van iets kleins en onzichtbaars kan zijn.
Ik moet ineens denken aan de hospice. Zo’n prachtige liefdevolle
bijzondere plek om ziek te zijn en te sterven. Vrijwilligers dragen dat. Een
hospice zou misschien helemaal niet beter worden door reclame en marketing en
een sterk merk willen zijn. Juist het wonder van alle vrijwilligers, dat alleen
mensen daar helpen die zich geroepen voelen. Dat maakt het zo bijzonder.
Moeten we wel zo groeien? Moet Biodanza wel in de markt
gezet worden? Is dat niet precies waar de meest kostbare dingen kapot aan gaan?
Is dat niet erg yang? Is yin niet waardevol dan? Moet Biodanza wel roepen en
lokken en aantrekken en mensen oproepen? Of mag het ook fluisteren, stilletjes
tussen het ritselende en wuivende zingende riet? Mag het verborgen zijn,
vindbaar voor mensen met een zoekend hart. Mag het een beetje raar blijven, een
beetje “anders”, een beetje eng voor veel mensen?
Mag Biodanza ook de sjamaan, de medicijnvrouw blijven van het
dorp. Een beetje wonend aan de rand, wat
afgelegen, wat verscholen, bezocht door degene die voelen dat ze het nodig
hebben, of degene die doorverwezen zijn?
Mag Biodanza in zijn eigen zachte tempo groeien? Mogen
groepen ook klein zijn en daardoor bijzonder persoonlijk. Mag een docent
vertrouwen op de natuurlijke loop der dingen. Moeten we net als de hele
economie willen groeien en groeien?
Mindfulness is het gelukt. En yoga ook. Maar is dat de
kwaliteit ten goede gekomen? Niet altijd. Vaak niet. Soms wel. Ik geloof in
zachte stille groei. Zachte krachten en het wonder van het verborgene. Ik
geloof in klein blijven, langzaam ontwikkelen, groei niet dwingen. Mensen niet
overhalen, maar met open armen klaar staan als ze komen.
Ik moet denken aan dit oude prachtige gedicht over de zachte
krachten…
Henriëtte Roland Holst - (1869-1952)
De zachte krachten
zullen zeker winnen
in ’t eind -- dit
hoor ik als een innig fluistren
in mij: zoo ’t
zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou
verstarren van binnen.
De machten die de
liefde nog omkluistren
zal zij, allengs
voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de groote
zaligheid beginnen
die w’als onze
harten aandachtig luistren
in alle teederheden
ruischen hooren
als in kleine schelpen
de groote zee.
Liefde is de zin
van ’t leven der planeten
en mensche’ en
diere’. Er is niets wat kan storen
’t stijgen tot
haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte
Liefde stijgt alles mee.
Van mij mag je klein en verborgen blijven Biodanza. Van mij
mag je je zacht ontwikkelen. Ik zorg voor inkomsten uit andere bronnen, zodat
ik altijd kan navigeren vanuit mijn hart en niet vanuit commercie hoef te koersen. Van mij mag
je raar blijven en heel zacht en een beetje moeilijk vindbaar. En geen merk
zijn. En rommelige folders hebben. Ik vertrouw erop dat het leven zelf kiest
wat wel groeit en wat niet en wanneer en in welk tempo.
Ik hou van ongecontroleerde
ondergrondse rivieren, die kanten op stromen waar wij geen weet van hebben. Die
akkers water brengen waarvan wij niet weten dat ze het nodig hebben. Ik hou van
niet begrijpen, niet weten, niet sturen, zoeken, luisteren, schuifelen,
zachtjes zoeken. Ik weet het ook allemaal
niet, dit zijn maar mijmeringen.
Het leven weet alles veel beter dan wij… dan
mij in elk geval.
Saskia de Bruin
