Even zonder mijn woorden....

Kunst kan iets zeggen, zoals niets anders dat kan....

Een lans breken voor de kunstenaar...

Ik was bij een prachtig concert van Mathilde Santing. Het meest echte concert ooit. Eerlijk, open en bloot, geweldige muziek (wat kan die griet toch zingen), kleine zaal, dichtbij. na afloop een kletsje. Cd's gekocht.... thuis luisteren. 

Mathilde vertelde allemaal dingen die artiesten eigenlijk nooit vertellen in een concert. Ook dat met al het gemakkelijk kopiëren en downloaden bijna niet meer te doen is als kunstenaar. We downloaden massaal films, e-books en muziek. Sommige muziek hebben we echt lief... maar we hebben het niet altijd betaalt. 

Kunstenaar zijn is een bijzondere missie. Het vraagt heel veel toewijding, liefde, moed en authenticiteit. Op de één of andere manier moeten we die kunstenaars dus wel steunen. Ik ben niet zo zwart/wit. Maar ik probeer altijd wel goed te zorgen voor kunstenaars waar ik echt van hou. Als ik een boek, film of muziek ontdek en het raakt me echt of ik ga het voor Biodanza gebruiken, dan koop ik het. 

Nu is er ook weer zóveel dat je niet alles kunt kopen. Soms ontdek ik muziek door iemand die het gedownload heeft, maar als ik het dan echt mooi vind of ga gebruiken, dan koop ik het alsnog. Al dat downloaden brengt je soms ook bij muziek die je anders nooit zou vinden. Dat is dus ook een voordeel. Maar de kunstenaars moeten wel voldoende verdienen om hun moedige tocht voort te kunnen zetten. Vooral van die "niet al te commerciële authentieke kunstenaars". 

Zelf schrijf ik boeken en kaartjes. Ik verdien tussen de 1 en 2 euro per verkocht exemplaar. Een schijntje vergeleken bij het werk en de toewijding die nodig zijn om dat te kunnen doen. Ik verdien mijn inkomen met lesgeven. Een geweldige aanvulling en ook een inspiratie bron. Mathilde doet dat ook. Dat is ook prachtig. 

Maar ik wil even een lans breken voor de kunstenaar. Alle kunstenaars. In jouw hart leeft ook een kunstenaar. Als je de kunst van een ander niet op waarde schat, hoe moet de kunstenaar in jouw hart dan de moed vinden om tevoorschijn te komen? Kunstenaars zijn echt een fijn volkje.... stel je een land vol kunstenaars voor... het zou er niet zo goed georganiseerd zijn misschien, maar wel hartverwarmend, vermakelijk, inspirerend en mooi...Toch? 

Waarom we allemaal onze creatieve kracht dienen te gebruiken…? 

Omdat er niets is dat mensen zo gul, blij, levendig, stoutmoedig en meedogend maakt, zo onverschillig voor vechten en het opstapelen van “spullen”en geld. 

Brenda Ueland

Dus als je weer eens iets prachtigs vindt.... van wie dan ook.... deel het, bejubel het, waardeer het, koester het, help de kunstenaars hun kunst te kunnen maken. We kunnen niet zonder ze! 

Over het pad van de kunstenaar..

Als je een kunstenaar bent

Luister naar het fluisteren van je ziel

Vindt de moed om het pad van een kunstenaar te gaan

Het pad dat je roept en verleid

Geef het op om anderen te plezieren

Doe wat de kunst je vraagt te doen

En doe het met alle liefde en integriteit die je in je hebt

Hou van mensen, maar dans niet naar hun pijpen

Leer omgaan met eenzaamheid

En wees bereid de pijn van onbegrip te verdragen

Laat het leven je tedere hart niet doven

Speel voortdurend

Doe zo vaak mogelijk iets voor het eerst

Ken mensen door wat ze doen

En laat je niet verwarren door wat ze zeggen

Of wat ze willen dat je gelooft

Vertrouw volledig op je intuïtie

Laat het je koers bepalen

En ga die koers ook al lijkt je omgeving

Je een tegengestelde richting aan te wijzen

Lach, ook als het niet hoort

Huil, ook als het niet mag

Schreeuw van de daken over wat ziek is

En jubel over ongekende schoonheid en pracht

Weet hoe je jezelf tot daden kunt bewegen

Laat sterven wat ten einde is

En ken het verschil tussen een einde en een nieuw begin

Draag kleding die je ziel laat doorschemeren

En verberg je pijn en zwakke plekken niet

Leer liever in het NU te zijn

Eer je spirituele en je aardse voorouders

Creëer naast de aardse familie die je krijgt

Een spirituele familie die je kiest

Blijf trouw aan je leraren en gidsen

Ook al leid je pad uiteindelijk naar een eigen bestaan

Vergeet nooit dat je op hun schouders staat

Geloof in magie en wonderen

En leef kleurrijk, uitbundig en vol overgave

Wees niet bang om ruimte in te nemen

Ga door als iets mislukt

Wetend dat het je rijpt en sterker maakt

Bomen zonder storm leveren breekbaar hout

Laat je niet verleiden door macht, succes en roem

Houd beide benen nederig op de grond

En draag zorg voor de kunstenaars die na jou komen

Leer om niet in de weg te staan als inspiratie door je vloeit

Geef ruim baan aan nieuwe impulsen

Wees toegewijd aan het vormgeven van datgene

Dat als gelukzalige echtheid in je leeft

En bovenal

Houd moed

Houd moed

Houd moed

Houd moed

Houd moed

Houd moed

Houd moed

Ook al lijkt je pad soms hopeloos

Houd moed

Het pad van een kunstenaar is niet gemakkelijk

Maar wel het enige dat leid naar je vervulling

Als je een kunstenaar bent

Uit Schrijvend openbloeien in het schrijfpaleis

Reizen door een boek...

Stel, je vindt een boek. Stel, het staat vol met wijze inzichten, intrigerende vragen. Stel, je besluit op reis te gaan, het boek te doorkruisen. En zo een pelgrimstocht te maken op zoek naar wie je werkelijk bent.

Dat vraagt een heel andere aanpak dan de schoolboeken die je vroeger op school doorworstelde. Het is niet simpel een kwestie van alle opdrachten doen, de vragen afwerken zoals je vroeger je rijtjes sommen maakte. Zo snel mogelijk het boek AF hebben.

Sluit het boek in je hart. Zoek onbegrijpelijke woorden op. Schrijf ze in het boek. Maak er vlekken in, zorg voor een omgekrulde en versleten kaft. Sjouw het mee in je tas. Het boek wordt je vliegend tapijt.

Lees de hoofdstukken alsof het excursies zijn, je hoeft niet alles mooi en leuk en fijn en comfortabel te vinden. Een reis is soms ook afzien. Soms schrik je, andere dingen roepen weerstand op. Schrijf over alles. Zoek de vragen die in je oren piepen, die kraken, die zeuren, die oplichten, die jammeren, die tranen in je ogen brengen. Leef met die vragen. Al is er uit een boek maar één vraag die bij je blijft… dan is de reis al waardevol.

Streef niet naar het zo snel mogelijk beantwoorden van de vragen. Leef met je vragen. Schrijf ze op briefjes. Laat ze rond dwarrelen. Spreek er over met vrienden. Als jij de vraag in je meedraagt komt het leven met de antwoorden. Die kun je niet bedenken, die komen tevoorschijn. Het leven is veel creatiever en inventiever dan wij ooit durfde te dromen. Koester je vragen, draag ze als een sieraad om je hals. Leer te zijn met je onbeantwoorde vragen.

De vragen, zijn je voertuig. Zodra je een vraag hebt beantwoord, is je voertuig versleten en moet je een nieuw voertuig zoeken. Rijd lekker lang rond in een vraag…. Laat je naar verre oorden en onvoorziene omstandigheden voeren.

Vragen zijn kostbaar, heilig, de brandstof van je leven. Alles gaat om de reis…. het onderweg zijn, het proces.

Zo reis je door een boek. 

Waar hoor jij bij?

Ik hoor bij…

Ik hoor bij schrijven, bij slagroom, bij de HEMA, bij mijn Ikea knuffelhondje, bij curiosa en nieuwsgierigheid, bij scharrelen, bij schat zoeken, bij de warmte van de kachel in de herfst. 

Ik hoor bij Quality Street toffee bonbons in glimmende kleurige papiertjes, ik hoor bij mmmm, ik hoor niet bij M&M’s, maar ik vind ze toch te lekker en eet er teveel van en krijg er buikpijn van. 

Ik hoor bij de zon in Lazarote, op een terrasje koffie drinken, met mijn moeder na lekker shoppen met haar in haar beste HUM. 

Ik hoor bij Engelse tuttigheid, ik hoor bij Biodanza, bij tekenen en aquarelleren op mijn manier. Ik hoor bij wandelen in bossen, die geuren. Ik hoor bij Braziliaanse zachte muziek zoals Bossa Nova. 

Ik hoor bij oude tasjes en deftige parfumerieën. Ik hoor bij New-York (maar alleen als mijn gelukscollega Irma mee is). 

Ik hoor bij gelukkig getrouwd zijn en bij Pippie langkous-achtig moederschap. 

Ik hoor bij alles dat zacht en licht en vol zoetheid is. Ik hoor bij dit schrijven waar ik bij hoor…. iedere dag is het anders en toch altijd ben ik dezelfde sas die meebeweegt.

PS ik hoor bij degene die denken dat ze er niet bij horen. Dus zonder het te weten horen ze toch ergens bij. Bij mij!

Schrijfoefening:

Begin met: ik hoor bij….. en schrijf tien minuten alles op waar je bij hoort. Alles mag, maar geen namen van mensen noemen.

Hoe zou het zijn als je dit iedere morgen deed. Als een instellen van je hartkoers TOMTOM? Wel fijn als je weet waar je bij hoort. Dan kun je altijd die richting op bewegen!

Ik hoor bij dit bloggen...

SchrijfSalon zondag 16 november....

Mijn schrijfcollega Karin schrijft..... Terwijl ik dit schrijf zie ik regendruppels over het keukenraam omlaag druipen, bruine bladeren over straat vliegen en wandelaars op het dijkje voor mijn huis moeite doen hun paraplu in bedwang te houden. Met de komst van november is het dan eindelijk toch echt herfst geworden. Er zijn twee manieren waarop ik naar de herfst kan kijken: Ik kan mopperen op de nattigheid en de vieze voetstappen op de tegelvloer, balen dat ik met tegenwind door de regen moet fietsen en sjagerijnig terugverlangen naar warme zomerdagen. Óf ik kan genieten van de mooie herfstkleuren, blij zijn met m'n nieuwe warme jas en lachen als ik met wild wapperende haren een herfststorm trotseer. Het is maar net hoe ik er naar kijk, welke bril ik op zet of welk perspectief ik kies. Over die verschillende perspectieven gaat onze komende SchrijfSalon. Bovenstaand voorbeeld van twee  manieren hoe je naar de herfst kunt kijken, is redelijk voor de hand liggend. In de SchrijfSalon van zondag 16 november onderzoeken we al schrijvend ook minder alledaagse onderwerpen. Op hoeveel manieren, of vanuit hoeveel verschillende perspectieven kun je bijvoorbeeld een theekopje beschrijven? Dat zijn er waarschijnlijk heel wat meer dan je nu zo één-twee-drie kunt bedenken. En ik verzeker je: tussen al die verschillende manieren om een theekopje te omschrijven zitten onverwacht heel ontroerende, hilarische en verrassende manieren. Het is maar net met welke mindset je er naar kijkt! Je kunt ook naar bepaalde situaties in je persoonlijke leven op verschillende manieren  kijken. Wat als je er eens met een nieuwe bril naar kijkt? Je kunt dan over iets wat je heel eng vindt schrijven alsof het een grote uitdaging is die je graag aan wilt gaan.  Of je kunt het als een spannende verhaal vertellen en er zo met iets meer afstand naar kijken. Je kunt iets in je leven dat moeilijk en zwaar is, beschrijven vanuit een sprookjesachtig of komisch perspectief, en er op die manier wat luchtigheid in aanbrengen. Met die onderwerpen gaan we 16 november aan de slag in de workshop: De SchrijfSalon opent nieuwe perspectieven. Je bent bij deze van harte uitgenodigd om mee te komen schrijven. Alle informatie op een rijtje: - wanneer   :   zondag 16 november van 10.30 - 13.00 uur. Vanaf 10.15 uur                      staat de deur voor je open. - waar        :   in de GelukStudio, Westeinde 297, 1647 MP  Berkhout - kosten     :   € 25,00 - inclusief koffie, thee, bonbons en een geïllustreerde                      PDF met alle oefeningen van de workshop lieve groet Karin & Saskia PS: als je denkt dat je vrienden deze nieuwsbrief ook interessant vinden, voel       je dan vrij om deze mail naar ze door te sturen!

In onze planning stond de volgende SchrijfSalon gepland op zondag 14 december. Deze SchrijfSalon komt te vervallen. Daarvoor in de plaats hebben we iets leuks voor jullie in het verschiet:                         Schrijven bij Kaarslicht Een bijzondere avond in de SchrijfSalon vlak voor het einde van het jaar. Met bijzondere schrijfoefeningen die passen bij deze tijd van het jaar. In onze volgende nieuwsbrief lees je er alles over. Noteer vast de datum: dinsdag 30 december van 20.00 - 22.00 uur!

Hier vind je meer info

Ik teken me heel.... heel zacht

Mijn gewrichten doen zeer. Pezen, spieren. botjes. De herfst die me in de armen neemt. Ik teken mezelf heel... en doe dat heel zacht. Misschien helpt het jou ook. Als ik toch kon tovertekenen. Dat alles wat ik teken echt waar wordt. Voor iedereen. Mmmmm....

Verbinding voelen met alles

Engelen oproepen

Ze vragen om hulp

Ook bosengelen

Vertrouwen laten groeien

En mijn eigen instincten volgen

Hier word ik nou blij van....

Hier wordt ik nou blij van....

Je gaat koffie drinken met een collega. Je drinkt zoveel thee dat je wel moet..... en dan kom je in een wc met zo'n haakje aan de binnenkant. Zo lekker simpel. En bekend en gemakkelijk. Je kunt niet opgesloten raken en er schijnt nog wat licht door de opening. 

En dan plassen met het gevoel dat het fijn is dat sommige dingen niet veranderen, verbeteren, innoveren, verjongen, reorganiseren, fuseren, verdwijnen en herbronnen (wat is dat eigenlijk???).

Gewoon zo'n haakje. Pracht uitvinding. Werkte vroeger, werkt nu nog. Een lief klein kunstwerkje eigenlijk. 

Soms word ik zo moe van al het vernieuwen en verbeteren. We hebben veranderitis. Ik wil gewoon de shampoo in het flesje zoals mijn paps die altijd kocht.....

Nagellak met van die mooie lange dopjes, die zo fijn vast hield....

Eau de cologne die ik vroeger verkocht bij de HEMA....

Raak limonade met zo'n dikke plastic dop...

Gewone Pickwick thee als ik in een restaurantje zit en niet cactus, rooibos, groene, meloen, of andere ingenieuze nepsmaak thee...

Nou ja... Ik word echt gelukkig als sommige dingen gewoon hetzelfde blijven. En je de weg weet in je supermarktje en je HEMA, en de schilder uit je dorp in musical vereniging zingt, en slagroom bij de HEMA nog steeds hetzelfde smaakt, en logo's altijd zichzelf blijven. Zodat ik gewoon de weg weet in het leven.... en we samen gewoon koesteren wat goed is en wat niet verbeterd hoeft te worden. Dan kunnen wij ook stoppen met al die zelfhulp.... 

Kusje op je ouwe trouwe zelfje! Sas