donderdag 4 december 2014

maandag 1 december 2014

Een lans breken voor de kunstenaar...


Ik was bij een prachtig concert van Mathilde Santing. Het meest echte concert ooit. Eerlijk, open en bloot, geweldige muziek (wat kan die griet toch zingen), kleine zaal, dichtbij. na afloop een kletsje. Cd's gekocht.... thuis luisteren. 





Mathilde vertelde allemaal dingen die artiesten eigenlijk nooit vertellen in een concert. Ook dat met al het gemakkelijk kopiëren en downloaden bijna niet meer te doen is als kunstenaar. We downloaden massaal films, e-books en muziek. Sommige muziek hebben we echt lief... maar we hebben het niet altijd betaalt. 

Kunstenaar zijn is een bijzondere missie. Het vraagt heel veel toewijding, liefde, moed en authenticiteit. Op de één of andere manier moeten we die kunstenaars dus wel steunen. Ik ben niet zo zwart/wit. Maar ik probeer altijd wel goed te zorgen voor kunstenaars waar ik echt van hou. Als ik een boek, film of muziek ontdek en het raakt me echt of ik ga het voor Biodanza gebruiken, dan koop ik het. 

Nu is er ook weer zóveel dat je niet alles kunt kopen. Soms ontdek ik muziek door iemand die het gedownload heeft, maar als ik het dan echt mooi vind of ga gebruiken, dan koop ik het alsnog. Al dat downloaden brengt je soms ook bij muziek die je anders nooit zou vinden. Dat is dus ook een voordeel. Maar de kunstenaars moeten wel voldoende verdienen om hun moedige tocht voort te kunnen zetten. Vooral van die "niet al te commerciële authentieke kunstenaars". 

Zelf schrijf ik boeken en kaartjes. Ik verdien tussen de 1 en 2 euro per verkocht exemplaar. Een schijntje vergeleken bij het werk en de toewijding die nodig zijn om dat te kunnen doen. Ik verdien mijn inkomen met lesgeven. Een geweldige aanvulling en ook een inspiratie bron. Mathilde doet dat ook. Dat is ook prachtig. 

Maar ik wil even een lans breken voor de kunstenaar. Alle kunstenaars. In jouw hart leeft ook een kunstenaar. Als je de kunst van een ander niet op waarde schat, hoe moet de kunstenaar in jouw hart dan de moed vinden om tevoorschijn te komen? Kunstenaars zijn echt een fijn volkje.... stel je een land vol kunstenaars voor... het zou er niet zo goed georganiseerd zijn misschien, maar wel hartverwarmend, vermakelijk, inspirerend en mooi...Toch? 



Waarom we allemaal onze creatieve kracht dienen te gebruiken…? 
Omdat er niets is dat mensen zo gul, blij, levendig, stoutmoedig en meedogend maakt, zo onverschillig voor vechten en het opstapelen van “spullen”en geld. 

Brenda Ueland

Dus als je weer eens iets prachtigs vindt.... van wie dan ook.... deel het, bejubel het, waardeer het, koester het, help de kunstenaars hun kunst te kunnen maken. We kunnen niet zonder ze! 




Over het pad van de kunstenaar..



Als je een kunstenaar bent

Luister naar het fluisteren van je ziel
Vindt de moed om het pad van een kunstenaar te gaan
Het pad dat je roept en verleid

Geef het op om anderen te plezieren
Doe wat de kunst je vraagt te doen
En doe het met alle liefde en integriteit die je in je hebt

Hou van mensen, maar dans niet naar hun pijpen
Leer omgaan met eenzaamheid
En wees bereid de pijn van onbegrip te verdragen

Laat het leven je tedere hart niet doven
Speel voortdurend
Doe zo vaak mogelijk iets voor het eerst

Ken mensen door wat ze doen
En laat je niet verwarren door wat ze zeggen
Of wat ze willen dat je gelooft

Vertrouw volledig op je intuïtie
Laat het je koers bepalen
En ga die koers ook al lijkt je omgeving
Je een tegengestelde richting aan te wijzen

Lach, ook als het niet hoort
Huil, ook als het niet mag
Schreeuw van de daken over wat ziek is
En jubel over ongekende schoonheid en pracht

Weet hoe je jezelf tot daden kunt bewegen
Laat sterven wat ten einde is
En ken het verschil tussen een einde en een nieuw begin

Draag kleding die je ziel laat doorschemeren
En verberg je pijn en zwakke plekken niet
Leer liever in het NU te zijn

Eer je spirituele en je aardse voorouders
Creëer naast de aardse familie die je krijgt
Een spirituele familie die je kiest

Blijf trouw aan je leraren en gidsen
Ook al leid je pad uiteindelijk naar een eigen bestaan
Vergeet nooit dat je op hun schouders staat

Geloof in magie en wonderen
En leef kleurrijk, uitbundig en vol overgave
Wees niet bang om ruimte in te nemen

Ga door als iets mislukt
Wetend dat het je rijpt en sterker maakt
Bomen zonder storm leveren breekbaar hout

Laat je niet verleiden door macht, succes en roem
Houd beide benen nederig op de grond
En draag zorg voor de kunstenaars die na jou komen

Leer om niet in de weg te staan als inspiratie door je vloeit
Geef ruim baan aan nieuwe impulsen
Wees toegewijd aan het vormgeven van datgene
Dat als gelukzalige echtheid in je leeft

En bovenal

Houd moed
Houd moed
Houd moed
Houd moed
Houd moed
Houd moed
Houd moed

Ook al lijkt je pad soms hopeloos
Houd moed

Het pad van een kunstenaar is niet gemakkelijk
Maar wel het enige dat leid naar je vervulling

Als je een kunstenaar bent






donderdag 20 november 2014

Reizen door een boek...




Stel, je vindt een boek. Stel, het staat vol met wijze inzichten, intrigerende vragen. Stel, je besluit op reis te gaan, het boek te doorkruisen. En zo een pelgrimstocht te maken op zoek naar wie je werkelijk bent.

Dat vraagt een heel andere aanpak dan de schoolboeken die je vroeger op school doorworstelde. Het is niet simpel een kwestie van alle opdrachten doen, de vragen afwerken zoals je vroeger je rijtjes sommen maakte. Zo snel mogelijk het boek AF hebben.

Sluit het boek in je hart. Zoek onbegrijpelijke woorden op. Schrijf ze in het boek. Maak er vlekken in, zorg voor een omgekrulde en versleten kaft. Sjouw het mee in je tas. Het boek wordt je vliegend tapijt.



Lees de hoofdstukken alsof het excursies zijn, je hoeft niet alles mooi en leuk en fijn en comfortabel te vinden. Een reis is soms ook afzien. Soms schrik je, andere dingen roepen weerstand op. Schrijf over alles. Zoek de vragen die in je oren piepen, die kraken, die zeuren, die oplichten, die jammeren, die tranen in je ogen brengen. Leef met die vragen. Al is er uit een boek maar één vraag die bij je blijft… dan is de reis al waardevol.



Streef niet naar het zo snel mogelijk beantwoorden van de vragen. Leef met je vragen. Schrijf ze op briefjes. Laat ze rond dwarrelen. Spreek er over met vrienden. Als jij de vraag in je meedraagt komt het leven met de antwoorden. Die kun je niet bedenken, die komen tevoorschijn. Het leven is veel creatiever en inventiever dan wij ooit durfde te dromen. Koester je vragen, draag ze als een sieraad om je hals. Leer te zijn met je onbeantwoorde vragen.

De vragen, zijn je voertuig. Zodra je een vraag hebt beantwoord, is je voertuig versleten en moet je een nieuw voertuig zoeken. Rijd lekker lang rond in een vraag…. Laat je naar verre oorden en onvoorziene omstandigheden voeren.



Vragen zijn kostbaar, heilig, de brandstof van je leven. Alles gaat om de reis…. het onderweg zijn, het proces.


Zo reis je door een boek. 


woensdag 19 november 2014

Waar hoor jij bij?

Ik hoor bij…

Ik hoor bij schrijven, bij slagroom, bij de HEMA, bij mijn Ikea knuffelhondje, bij curiosa en nieuwsgierigheid, bij scharrelen, bij schat zoeken, bij de warmte van de kachel in de herfst. 



Ik hoor bij Quality Street toffee bonbons in glimmende kleurige papiertjes, ik hoor bij mmmm, ik hoor niet bij M&M’s, maar ik vind ze toch te lekker en eet er teveel van en krijg er buikpijn van. 




Ik hoor bij de zon in Lazarote, op een terrasje koffie drinken, met mijn moeder na lekker shoppen met haar in haar beste HUM. 

Ik hoor bij Engelse tuttigheid, ik hoor bij Biodanza, bij tekenen en aquarelleren op mijn manier. Ik hoor bij wandelen in bossen, die geuren. Ik hoor bij Braziliaanse zachte muziek zoals Bossa Nova. 



Ik hoor bij oude tasjes en deftige parfumerieën. Ik hoor bij New-York (maar alleen als mijn gelukscollega Irma mee is). 




Ik hoor bij gelukkig getrouwd zijn en bij Pippie langkous-achtig moederschap. 

Ik hoor bij alles dat zacht en licht en vol zoetheid is. Ik hoor bij dit schrijven waar ik bij hoor…. iedere dag is het anders en toch altijd ben ik dezelfde sas die meebeweegt.

PS ik hoor bij degene die denken dat ze er niet bij horen. Dus zonder het te weten horen ze toch ergens bij. Bij mij!



Schrijfoefening:

Begin met: ik hoor bij….. en schrijf tien minuten alles op waar je bij hoort. Alles mag, maar geen namen van mensen noemen.

Hoe zou het zijn als je dit iedere morgen deed. Als een instellen van je hartkoers TOMTOM? Wel fijn als je weet waar je bij hoort. Dan kun je altijd die richting op bewegen!

Ik hoor bij dit bloggen...



woensdag 12 november 2014

SchrijfSalon zondag 16 november....


Mijn schrijfcollega Karin schrijft.....

Terwijl ik dit schrijf zie ik regendruppels over het keukenraam omlaag druipen, bruine bladeren over straat vliegen en wandelaars op het dijkje voor mijn huis moeite doen hun paraplu in bedwang te houden. Met de komst van november is het dan eindelijk toch echt herfst geworden.
Er zijn twee manieren waarop ik naar de herfst kan kijken:

Ik kan mopperen op de nattigheid en de vieze voetstappen op de tegelvloer, balen dat ik met tegenwind door de regen moet fietsen en sjagerijnig terugverlangen naar warme zomerdagen.
Óf ik kan genieten van de mooie herfstkleuren, blij zijn met m'n nieuwe warme jas en lachen als ik met wild wapperende haren een herfststorm trotseer.

Het is maar net hoe ik er naar kijk, welke bril ik op zet of welk perspectief ik kies. Over die verschillende perspectieven gaat onze komende SchrijfSalon.

Bovenstaand voorbeeld van twee  manieren hoe je naar de herfst kunt kijken, is redelijk voor de hand liggend. In de SchrijfSalon van zondag 16 november onderzoeken we al schrijvend ook minder alledaagse onderwerpen.
Op hoeveel manieren, of vanuit hoeveel verschillende perspectieven kun je bijvoorbeeld een theekopje beschrijven? Dat zijn er waarschijnlijk heel wat meer dan je nu zo één-twee-drie kunt bedenken. En ik verzeker je: tussen al die verschillende manieren om een theekopje te omschrijven zitten onverwacht heel ontroerende, hilarische en verrassende manieren. Het is maar net met welke mindset je er naar kijkt!
Je kunt ook naar bepaalde situaties in je persoonlijke leven op verschillende manieren  kijken. Wat als je er eens met een nieuwe bril naar kijkt?
Je kunt dan over iets wat je heel eng vindt schrijven alsof het een grote uitdaging is die je graag aan wilt gaan.  Of je kunt het als een spannende verhaal vertellen en er zo met iets meer afstand naar kijken.
Je kunt iets in je leven dat moeilijk en zwaar is, beschrijven vanuit een sprookjesachtig of komisch perspectief, en er op die manier wat luchtigheid in aanbrengen.

Met die onderwerpen gaan we 16 november aan de slag in de workshop: De SchrijfSalon opent nieuwe perspectieven. Je bent bij deze van harte uitgenodigd om mee te komen schrijven.


Alle informatie op een rijtje:
- wanneer   :   zondag 16 november van 10.30 - 13.00 uur. Vanaf 10.15 uur
                     staat de deur voor je open.
- waar        :   in de GelukStudio, Westeinde 297, 1647 MP  Berkhout
- kosten     :   € 25,00 - inclusief koffie, thee, bonbons en een geïllustreerde
                     PDF met alle oefeningen van de workshop


lieve groet Karin & Saskia


PS: als je denkt dat je vrienden deze nieuwsbrief ook interessant vinden, voel
      je dan vrij om deze mail naar ze door te sturen!
In onze planning stond de volgende SchrijfSalon gepland op zondag 14 december. Deze SchrijfSalon komt te vervallen.
Daarvoor in de plaats hebben we iets leuks voor jullie in het verschiet:

                        Schrijven bij Kaarslicht
Een bijzondere avond in de SchrijfSalon vlak voor het einde van het jaar. Met bijzondere schrijfoefeningen die passen bij deze tijd van het jaar. In onze volgende nieuwsbrief lees je er alles over.
Noteer vast de datum:
dinsdag 30 december van 20.00 - 22.00 uur!

 

Hier vind je meer info

woensdag 5 november 2014

Ik teken me heel.... heel zacht

Mijn gewrichten doen zeer. Pezen, spieren. botjes. De herfst die me in de armen neemt. Ik teken mezelf heel... en doe dat heel zacht. Misschien helpt het jou ook. Als ik toch kon tovertekenen. Dat alles wat ik teken echt waar wordt. Voor iedereen. Mmmmm....

Verbinding voelen met alles

Engelen oproepen

Ze vragen om hulp

Ook bosengelen

Vertrouwen laten groeien

En mijn eigen instincten volgen

vrijdag 31 oktober 2014

Hier word ik nou blij van....



Hier wordt ik nou blij van....

Je gaat koffie drinken met een collega. Je drinkt zoveel thee dat je wel moet..... en dan kom je in een wc met zo'n haakje aan de binnenkant. Zo lekker simpel. En bekend en gemakkelijk. Je kunt niet opgesloten raken en er schijnt nog wat licht door de opening. 

En dan plassen met het gevoel dat het fijn is dat sommige dingen niet veranderen, verbeteren, innoveren, verjongen, reorganiseren, fuseren, verdwijnen en herbronnen (wat is dat eigenlijk???).

Gewoon zo'n haakje. Pracht uitvinding. Werkte vroeger, werkt nu nog. Een lief klein kunstwerkje eigenlijk. 

Soms word ik zo moe van al het vernieuwen en verbeteren. We hebben veranderitis. Ik wil gewoon de shampoo in het flesje zoals mijn paps die altijd kocht.....


Nagellak met van die mooie lange dopjes, die zo fijn vast hield....


Eau de cologne die ik vroeger verkocht bij de HEMA....


Raak limonade met zo'n dikke plastic dop...


Gewone Pickwick thee als ik in een restaurantje zit en niet cactus, rooibos, groene, meloen, of andere ingenieuze nepsmaak thee...


Nou ja... Ik word echt gelukkig als sommige dingen gewoon hetzelfde blijven. En je de weg weet in je supermarktje en je HEMA, en de schilder uit je dorp in musical vereniging zingt, en slagroom bij de HEMA nog steeds hetzelfde smaakt, en logo's altijd zichzelf blijven. Zodat ik gewoon de weg weet in het leven.... en we samen gewoon koesteren wat goed is en wat niet verbeterd hoeft te worden. Dan kunnen wij ook stoppen met al die zelfhulp.... 

Kusje op je ouwe trouwe zelfje! Sas




donderdag 23 oktober 2014

Veertje




Schatje!
Ja jij daar!

Ik stuur je voor vandaag...

Een kleurig veertje
Een licht als een veertje
Een kriebelveertje
Een loslaat veertje
Een opwindveertje
Een verende tred
Een veerkrachtveertje
Een heel zacht geraakt zijn veertje
Een doe het maar op je eigen manier veertje
Een zachter dan het zachtste dat je kent veertje

Een veertje uit de vleugel van een glinster engel....

Sas


donderdag 16 oktober 2014

SchrijfSalon schrijverijtjes

Op één zondag had ik twee SchrijfSalons. Eén die ik gaf met mijn schrijf compagnon Karin (over mindful schrijven) en eentje aan een huiskamer tafel met tantes en nichtjes en dochters en zussen (over liefde, geborgenheid en herinneringen). Hier zijn wat schrijverijtjes.... 



Schrijven over een gedicht: zomernacht

Wees langzaam door vogels gezongen. Mmmm. Mooie zin. Kan ik… door vogels gezongen zijn? Dat vogels langzaam zingen tjiiiiiilp. En dat ik dan tevoorschijn gezongen word? Ergens is het vast waar. Is alles langzaam door vogels gezongen. De hele wereld, de ochtend, de liefde, de schemering, de lente die aan komt waaien. Misschien is alles gewoon door vogels gezongen. Is GOD geen oude strenge beoordelaar, maar zijn er enkel vreemde vogels, paradijsvogels. En zingen die alles tevoorschijn. Houden we daarom van zingen. Flierefluiten we graag. En dromen we van vliegen en vallen.  En liggen we graag in warme nestjes. Tortelen we als we verliefd zijn en broeden we creatieve plannen uit. Ik wel in elk geval. Eigenlijk weet ik dat best heel zeker, voor iemand die het pas nu ontdekt. Ik ben langzaam door vogels gezongen. En ook al denk ik dat ik weet hoe het allemaal verder zal gaan, waarschijnlijk hebben die vreemde vogels nog veel meer noten op hun zang dan ik me voor kan stellen. Alles zou best wel eens een wonderlijke of verrukkelijke wending kunnen nemen. Ik ben benieuwd hoe mijn vogeltjes gebekt zijn. Wat zal hun liefste liedje voor mij zijn of hun hoogste? Ik hoop dat ze gauw in zingen uitbarsten, ik snak naar een liefdeslied.




Schrijven met 5 willekeurige woorden

Doeltreffendheid, kracht, vriendschap, inspiratie, geloof

Jeetje wat een stom woord heb ik; doeltreffendheid. Iets dat zijn doel treft. Bij een kus kan ik er mee leven. Heel goed zelfs. En lekker. Maar verder. Ik hou van doelloosheid, onbedoeld, goede bedoelingen, doelen missen. Vooral in situaties van razernij. Geef mij maar de kracht van vriendschap die inspireert tot geloof in elkaar. Maar dan zonder doel. Gewoon als een opwelling van levendige liefde.



Schrijven over verlangzamen (schoenen uit)

Verlangzaam en laat. Laat, laat. Oh dat vind ik een fijn gevoel. Dingen laten, loslaten, vrijlaten, je inlaten, iemand uitlaten, met rust laten, iets nalaten. Laten, laten. Als ik dat toch veel meer kon. Laten, laten, laten rusten. Laten gaan, laten biggelen. Tranen die mij gevoel verlangzamen en het de ruimte laten. Om op te wellen, uit te barsten, weg te ebben en in de vergetelheid te raken. Zodat er ruimte komt voor gevoel dat daaronder lag. En zich nooit eerder liet zien en liet troosten. Zodat ik mijn troost heel langzaam eromheen kan laten liggen. Als een jong hondje. Warm, zacht, knuffelig en met een uiteinde dat kwispelt. Gerustheid die zachte blafjes laat horen. En dan zomaar om alles en om niets, is alles in slow motion tot gerustheid gebracht.
ps. op sokken schrijf je anders.



Schrijven over iemand waar je van houdt.

Ik hou van een hondje dat niet bestaat. Of misschien wel, maar dan ken ik hem nog niet. Misschien leeft hij ergens in een ander huisje, op een schoot of in een roedel. Ik hou van een hondje, maar ik heb er dus geen. Want mijn lief (van wie ik nog meer hou) krijgt het er Spaans benauwd van. Maar ik… fantaseer mijn eigen liefste hondje. Met een kwispelstaartje, gekke krullen, met zijden flapoortjes en een gezellig voorzichtig blafje. Zo´n dotje dat me achterna loopt en altijd blij is als hij me ziet. Maar ik heb hem dus niet. Misschien is hij daarom wel zo lief. Want omdat hij niet bestaat kan hij ook geen stoute dingen doen. Mijn lievelingsdiertje. Ik hou van een hondje dat niet bestaat.



vrijdag 26 september 2014

Dans doet wonderen...




Het lichaam omhult de ziel
Het draagt alle ervaringen in zich
Beweging maakt zichtbaar
Beweging ontbloot
De spontane dans is de onthulling 
Van het meest innige zelf

In de dans zie je het wonder dat de ander is
Het ontvouwt zich zachter dan zacht
Maar verstrekkend en onuitwisbaar
Wonderen gebeuren in stilte en ongemerkt

Wat je kunt zien is het resultaat van het wonder
Nooit het wonder zelf
Want daarvoor is het een wonder
En dans….. doet wonderen
SASA




woensdag 10 september 2014

Sasa gedicht..



De zomer
Groot en zonvol
Overgoten met bloei
Helemaal vol van vogels
Laat maar waaien
Laat maar zaaien

Er komt vanzelf
Weer een nieuwe
Zomer op
Als we wachten
Vol verlangen

Zoals de aarde doet


Sasa

zondag 31 augustus 2014

Alles kan, maar het hoeft niet (NU)

Gemiste Kans


Ik blader door kranten op zoek naar koppen, streamers en vlaggen (journalistieke schrijfvormen). Zinnen die zinnig zijn, iets dat inspireert tot schrijven. Wegwijzers, appetizers smaakmakers. Eentje staat er in grote rode letters. Die valt extra op. GEMISTE KANSEN. Kansen missen, in rode inkt. Alsof het een doodzonde is. 

Omdat ik geen kans wil missen, wring ik me in bochten, sloof ik me uit, ga ik veel te lang door. Doe ik dingen waar ik helemaal niet blij van word. Reclames, advertenties, ook die staan vol met waarschuwingen:

Laat dit aanbod niet voorbij gaan!
Grijp je kans!
Mis dit niet!
Stap nu in! 
Nu of nooit!

Maar misschien wil ik wel kansen missen. Het leven zit vol met kansen. Ieder moment is een kans. Ieder gesprek, iedere actie, ieder contact. Het wemelt, het krioelt, het woekert kansen. Ik kan ze niet allemaal pakken. 


Ik wil kansen missen zonder zorgen. Zomaar ergens midden in beginnen en me geen zorgen maken over wat ik mis. Als ik slaap kan ik niet zoenen. Als ik rechts ga, zie ik de vogels in de vijver niet. Als ik schrijf mis ik het dansen. Ik wil kansen missen. Anders stik ik in het moeten.

Er is een kans
Dat ik je mis
En dat geeft niet
Er is een kans
Dat ik dans
Met een andere kans
Dat ik je mis
Er is een kans




dinsdag 26 augustus 2014

Hulplijntjes


Waaruit bestaan jouw hulplijntjes? 
Wie zijn je hulplijntjes? 
Welke bezigheden zijn je hulplijntjes?

Of heb je teveel lijntjes en snak je naar een ontsnapping? 

sas

zaterdag 9 augustus 2014

Iedereen is een kreukel






We zijn allemaal op een bepaalde manier stuk, gewond, gebroken, beschadigd, bezeerd, geschokt, verlaten, verwaarloosd, vergeten, over het hoofd gezien, geraakt, in de war gebracht of mis(be)handeld.

Iedereen is op zijn eigen manier gekreukeld en gerafeld.
We lijden aan tekorten, hiaten, zwaktes en eigen aardigheden.

Zo is het leven. 
Niemand leeft ongeschonden.
Niemand is een onbeschreven blad.

Sommige kreukels zijn zichtbaar, anderen niet.
Sommige zijn bewust, anderen nog (diep) verborgen.

De uitdaging is om vanuit de heelheid diep in je ziel en je cellen, die altijd blijft bestaan, een kunstwerk van je leven te maken.
Kunst te maken van wat je hebt, van wat je kan, en van wie je bent. 

Hoe mooi dat kunstwerk wordt, hangt af van je moed, van je liefde, van je levenslust en je levenskunst.

Je hoeft je met niemand te vergelijken. 
Je hoeft nergens aan te voldoen.
Het hoeft nergens op te lijken.

Het mooist ben je onvergelijkbaar en onnavolgbaar jezelf.

Groots of eenvoudig.
Subtiel of complex.
Uitbundig of stilletjes.
Kleurrijk of heel zachtzinnig.

Maar JIJ.
Zo jij-achtig als je maar kunt zijn.

Omdat er niemand anders is die kan zijn wie jij bent.
Omdat je onmisbaar bent voor het leven en al wat leeft.

Het leven maakte jou geheel uit eigenbelang. 
En daarom ben je belangrijk. 
En niet te evenaren. 
In al je JIJ-heid. 
Essentieel. 



Ik was in Amsterdam. Drie dagen Amsterdammer zijn. Met mijn fiets, een goeie vriendin en mijn schrijfspullen. In een vintage winkel vroeg een jonge vrouw of we even op haar winkel wilde passen. Ze wilde even wat drinken kopen en was alleen. Ik zei dat we een GeluksOnderneming hadden. "Dat komt goed uit" zei ze, "want ik ben hartstikke ongelukkig". Ze kwam terug met een blikje bier. Broodmager, achter in de twintig, diploma scenarioschrijven op zak, een hippe vintagewinkel, een prachtstad.... en doodongelukkig. 

Ik schreef een paar lieve zinnen voor haar op, over liefde en levenskunst. Over troost en tijd. Maar ik zag dat het niet aankwam. Geen bodem, waar het kwartje heen kon vallen. Dat was haar kreukel. Ik heb de mijne. Jij hebt de jouwe. 


We zijn allemaal een kreukel. Op onze eigen manier.

Het beste is, elkaars kreukels te kussen.
In woord en daad.
Letterlijk en figuurlijk.
Eindeloos opnieuw.

Net zolang tot we de schoonheid opnieuw ontdekken.
Kreukels zijn mooi.

Zoals lach rimpels.
Zoals littekens.
Zoals vlekjes en sproeten en oneffenheden.
Zoals scheve tanden.
Zoals gebroken takken.
Vallende bloemblaadjes.
Zoals korstjes en blubberbuikjes en overwoekerde paden.

Je bent mooi.
Met kreukels en al. 
Geloof me maar. 

SAS

Sas en Irma als Amsterdammers....