zondag 31 augustus 2014

Alles kan, maar het hoeft niet (NU)

Gemiste Kans


Ik blader door kranten op zoek naar koppen, streamers en vlaggen (journalistieke schrijfvormen). Zinnen die zinnig zijn, iets dat inspireert tot schrijven. Wegwijzers, appetizers smaakmakers. Eentje staat er in grote rode letters. Die valt extra op. GEMISTE KANSEN. Kansen missen, in rode inkt. Alsof het een doodzonde is. 

Omdat ik geen kans wil missen, wring ik me in bochten, sloof ik me uit, ga ik veel te lang door. Doe ik dingen waar ik helemaal niet blij van word. Reclames, advertenties, ook die staan vol met waarschuwingen:

Laat dit aanbod niet voorbij gaan!
Grijp je kans!
Mis dit niet!
Stap nu in! 
Nu of nooit!

Maar misschien wil ik wel kansen missen. Het leven zit vol met kansen. Ieder moment is een kans. Ieder gesprek, iedere actie, ieder contact. Het wemelt, het krioelt, het woekert kansen. Ik kan ze niet allemaal pakken. 


Ik wil kansen missen zonder zorgen. Zomaar ergens midden in beginnen en me geen zorgen maken over wat ik mis. Als ik slaap kan ik niet zoenen. Als ik rechts ga, zie ik de vogels in de vijver niet. Als ik schrijf mis ik het dansen. Ik wil kansen missen. Anders stik ik in het moeten.

Er is een kans
Dat ik je mis
En dat geeft niet
Er is een kans
Dat ik dans
Met een andere kans
Dat ik je mis
Er is een kans




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen